اگر در ایران یک روز همه به همه تسلیت نگوییم و در غم هم شریک نشویم و بر مصیبتی گریه نکنیم گویا آن روز روزی است که تعجب همه برانگیخته می‌شود. وزیر نیز مثل مردم عادی کاری از دستش برنمی‌آید و فقط گریه می‌کند.