توانا– «ما میراث دار سرزمینی هستیم که نسبت به آن مسئولیم». این جمله ای ست که «وحید صیادی نصیری» دو سال پیش در جریان یک اعتصاب غذای خود در نامهای خطاب به همسرش نوشته بود. مسئولیتی که به باور وحید او و امثال او را نسبت به آیندگان پاسخگو می ساخت: «ما میراث دار سرزمینی هستیم که نسبت به آن مسئولیم و باید به آیندگان پاسخگو باشیم تا فرزندان این خاک پرگهر در دامان صلح و آرامش زندگی کنند». وحید صیادی نصیری اما در هفته گذشته بر اثر اعتصاب غذایی دیگر جان خود را از دست داد و نماند تا صلح و آرامش مد نظر خود را در سرزمین ایران برآورده و محقق ببیند. او که از ۲۱ مهرماه ۱۳۹۷ در اعتراض به عدم رعایت اصل تفکیک جرائم در زندان لنگرود قم و همچنین محرومیت از دادرسی عادلانه و نیز بی توجهی مسئولان زندان برای انتقال او به زندان اوین، دست به اعتصاب غذا زده بود، بر اعتصاب و اعتراض خود آنچنان پافشاری کرد که جان بر سر آن گذاشت و افسوس آنکه در جریان این اعتصاب غذا که بیش از ۵۰ روز طول کشید، صدایی از او نیز به گوش های بیرون از زندان نرسید و در ۳۸ سالگی و در بی خبری محض جان خود را از دست داد.
