در سال ۲۰۰۰ سازمان ملل متحد، سلامتی و بهداشت را حق بنیادین بشر دانست. سازمان ملل تعیین میکند که حق سلامتی ارتباط و وابستگی به تحقق حقوق دیگر دارد. این ثابت میکند که حق سلامتی محدود به حق جستجوی بهداشت و درمان نیست؛ بلکه شامل حق دسترسی به عوامل تعیینکننده و اساسی سلامت از قبیل غذا و آب تمیز نیز میشود و مقرر میدارد که همه کشورها مسئول فراهمکردن دسترسی برابر و بدون تبعیض به این موارد هستند.
برای مطالعه بیشتر این مطلب به زبان انگلیسی اینجا را کلیک کنید.